گزیده دیوان حکیم ناصرخسرو قبادیانی

حکیم ناصرخسرو قبادیانى، شاعر بزرگ و قصیده سراى توانا و فیلسوف متفکّر و جهانگردِ شجاع و مبلّغِ چیره دست، از چهره‏ هاى درخشان عِلمى و ادبى ایران در قرن پنجم است که در سال ۳۹۴ هجرى در قبادیان بلخ به دنیا آمد. وى علوم متداول زمانخود را فرا گرفت و در دوران جوانى به دربار شاهان غزنوى رفت و آمد داشت و در دربارسلجوقیان نیز خدمت مى‏کرد. ناصر خسرو در طول زندگى پر حادثه‏ى خود نه تنها فعالیّتهاى مذهبى و سیاسى خود را به خوبى دنبال کرد و رسالت انسانى خود را به انجامرسانید، بلکه توانست آثار ارزنده و مفیدى از خود به یادگار بگذارد.

از مهمترین آثار وى دیوان اشعار اوست که در واقع گنجینه ‏اى از اشعار فصیح و بلیغ وافکار بلند اوست. بخش مهمّ اشعار ناصر خسرو را قصیده‏ هاى وى تشکیل مى‏ دهد که این قصاید شامل: ترکیبات، تشبیهات، کنایات، اصطلاحات و تعبیرات شیرین فارسى و مجموعه‏ اى از مضامین قرآنى و احادیث نبوى  صلى‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله و اهل بیتِ عِصمت و طهارت  علیهماالسلام و سخنان بزرگان و نیز شامل پندها، امثال و حِکم و اندرزهاى حکیمانه و بیان مطالب فلسفى و خداشناسى و انتقاد از کج روى‏ ها، زشتیها و نادرستى‏ ها و در نهایت دفاع از حق و مبارزه با باطل مبتنى بر مذهب شیعى است.

این شاعر متواضع ، همان گونه که خود گفته است، در حدود چهل سالگى از خواب غفلت بیدار شد و سفرى هفت ساله را جهت تحقیق و کسب حقیقت و معرفت آغاز کرد که سفرنامه‏ اى نیز نوشته و مشهور است که سفر به بصره او در پایان کتاب آمده است.